De passage van de dood

De stilte is wat het meest opvalt op deze plek aan de rand van het kleine stadje Kleve op ongeveer dertig kilometer afstand van de nederlandse grens. Ruim tweehonderd jaar geleden werd hier de eerste overledene begraven op de  Stadt Friedhof.
Tussen de glooiende heuvels met zijn vele loofbomen voeren de rustieke paadjes langs imposante en kleinere graven.  De hoofdingang aan de Merowingerstrasse verwelkomt de vele bezoekers die hier dagelijks hun dierbaren komen groeten. Hetzij  om de kaarsjes weer aansteken of het graf  te ontdoen van de vele bladeren. De herfst is ook hier aangekomen.
Hier bij een zij ingang aan de Königsallee neem ik plaats tegen  een  muurtje. Al die keren dat ik hier voorbijliep zijn het vooral de oude mensen die via deze poort een vluchtige groet aan de overledenen brengen. Een klein hek net achter een grote lindeboom. Twee auto’s staan half op de stoep geparkeerd op een plek waar een verkeersbord aangeeft dat hier een parkeerverbod is.
De rust wordt ruw verstoord door een hoog snerpend geluid van een scooter. Omdat ik niet snel genoeg opzij ga beweegt de bestuurder de gashandle een paar keer op en neer. Ik doe een stap naar achteren en laat hem door. Met volle vaart verlaat hij de rustplaats en het geluid ebt langzaam weg en maakt weer plaats voor de stilte.
Overigens is het heel normaal dat passanten die een stukje af willen snijden, via de begraafplaats de kortste route hebben gevonden. Iets wat je in Nederland niet snel ziet. De hondenuitlaatservice heeft hier ook het ideale plekje gevonden voor haar roedel honden. De bezoekers van deze begraafplaats schijnt het allemaal niet te deren.  Zij zijn bezig met het verdriet of de zorgen dat het lichtje op het graf nog wel brandt.
De volgende bezoeker dient zich aan. Een klein zwart autootje wordt scheef op de stoep geparkeerd. De oude man probeert zich uit de auto te wurmen. Het valt op dat zijn houten been hem behoorlijk in de weg zat bij het uitstappen. Hij beweegt zich door middel van twee loopstokken naar de achterkant van zijn auto. Een hark, gieter en nieuwe kaarsjes zijn  de bijdrage voor vandaag. Een paar meter verderop stopt een grote grijze mercedes. Volgens mij de meest geziene bezoeker. Met de handen in zijn zakken van een cremekleurige jas en een pet ver over zijn voorhoofd loopt hij voor de zoveelste keer de begraafplaats van Kleve op.  De man met het houten been en verbeten gezicht komt na vijf minuten weer terug.
Elke bezoeker heeft zijn eigen verhaal.  Of het nu een bezoek is aan de overledene, het schoonmaken van een graf, de hond uitlaten of de snelste weg naar huis. Allemaal hebben ze hun eigen redenen om hier te komen.

Advertenties
  1. Een reactie plaatsen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: