In de trein anno 2017

In de trein van Den Haag naar Utrecht:

Twee hoogbejaarde dames hebben het naar hun zin. 
– O, ben jij het!? 

– Ja, dat klopt! 

– Herkende je mij aan mijn stem?

– Ja, hahaha!

– Sst!, klinkt het van de rij stoelen voor hen.
– Stilte! zegt een ander.

– Wat is er? vraagt een van de dames luidkeels.

– Dit is de stiltecoupé! roept weer een man, die zichtbaar geërgerd van zijn e-reader opkijkt. 
Intussen, is dit de meest luide coupé van de trein.
– O, haha! Dat had ik helemaal niet in de gaten! 
– Haha! Dat valt helemaal niet op! 

-Haha! Haar vriendin begint luid mee te te lachen. 

– Haha !

Na, meermaals het ongenoegen van de medepassagiers in ontvangst te hebben genomen, zijn zij eindelijk getemd.
De conducteur komt binnen: 
– Goedemorgen allemaal! Vervoersbewijzen alstublieft!
HAHA!

Advertenties

, , , ,

Een reactie plaatsen

NS Publieksprijs

, , , , , , ,

Een reactie plaatsen

Hoe kom je ooit thuis?

Het mooie aan seniorenwoningen, is het gemak. Voor de ouderen is overal rekening mee gehouden. 

Binnen is het zo ingedeeld dat je er op hoge leeftijd kunt blijven wonen. Buiten, het balkon of de tuin is dan makkelijk toegankelijk. De weg ernaar toe; de straatnamen, huisnummers en natuurlijk de brede toegang tot de voordeur. 

Maar het wil nog weleens voorkomen dat dit allerminst een prettige thuiskomst is. U kunt zich voorstellen, dat reeds bij een lichte vorm van dementie, dit een vrij ingewikkelde zaak wordt. Zeker wanneer het hier een flatgebouw betreft, en de weg naar de voordeur niet logisch is ingedeeld. Zo ook deze flat op onderstaande foto’s. Loopt u even mee, door een van de hoogbouw woningen, in een kleine wijk van Den Haag.

Dit is de entree, met heel veel nummertjes. Links en rechts.

Dit van dichtbij gezien. Ziet u de logica?

Dan volgen er drie liften, in het gebouw van 13 verdiepingen. Een lift gaat naar een bepaald aantal etages, de tweede weer naar een ander aantal, en zo ook de derde. Wanneer men, met een scootmobiel de rechterlift in moet, dan komen goede stuurmanskunsten zeker van pas. Vooruit, insteken, achteruit, weer insteken. En bij het verlaten van de lift, in omgekeerde volgorde.

En dan vervolgens de huisnummers bij de galerijen.

Nu zullen de meeste mensen hier geen problemen ondervinden, maar stelt u zich eens voor wanneer vergeetachtigheid u parten gaat spelen. 

Een reactie plaatsen

In de trein anno 2017

In de trein van Nijmegen naar Utrecht:

Drie meiden hebben schijnbaar de avond van hun leven gehad in Nijmegen. Het volume van hun hese stemmen, is nog steeds op kroegniveau. Doorelkaar heen pratende, zit er wonderbaarlijk toch een verband in het gesprek: “Hij is zo homo, hij is zo gay!”  “Rutger is echt heel erg homo. Hij woont zelfs in Amsterdam!” “En die wenkbrauwen! Ja, het is echt wel duidelijk hoor!” “Hoe heette dat vriendje nou? Rik, Mick, Pik.” “Zei je nou pik?”

“Vroeger kon ik hem echt vol op zijn mond kussen, maar dat doe ik nu echt niet meer hoor!” “O ja, en zijn ouders zijn echt heel christelijk. Dat heeft hij een beetje overgenomen hoor!”

Een reactie plaatsen

In de trein anno 2017

In de trein van Nijmegen naar Den Haag:
Een jongen en een meisje, begin twintig en zeer mode bewust.
“Ik vind jouw schoenen zo vet cool.”

“Ja, dank je”

Dat zijn toch van die old schoes?”

“Ja, old skool schoenen, ja”

“Je shirt is ook erg mooi”

“Ja, dat is weer zo’n typisch model van Lievies”
“Hoe was het bij Pinkpop?”

“Ja heel vet. We bleven wel achterin de tent staan. Cool met een fantaatje.”

“Een fantaatje is inderdaad wel stoer, ja.”

“Een hoe was jouw feestje?”

Ja, veel familie, maar uiteindelijk had iedereen afgebeld. Ja, het was toch wel heel gezellig.”

Een reactie plaatsen

Smartphone gebruik, kinderen

De titel suggereert het gebruik van smartphones door kinderen, maar hoe zit het eigenlijk met de ouders? 

Zojuist las ik een artikel over kinderen die zich storen aan het gebruik van smartphones, door ouders. 

Regelmatig zie ik op straat, vaders en/of moeders lopen met aan de ene hand het kind en aan de andere, de smartphone. Er wordt veelvuldig getypt, gekeken en gebeld. Het kind is het normaal gaan vinden, en zeurt niet eens meer. Eigenlijk is dit heel triest. De tijd die je met je kinderen kunt doorbrengen, is minder vaak dan je zou willen. Juist die tijd samen kum je gebruiken door bijvoorbeeld je kind belangrijke levenslessen mee te geven. Kleine zaken zoals; Geen troep om straat gooien, op een zebrapad hebben voetgangers voorrang, laat oude of minder valide mensen zitten in de bus. Sta gewoon op, en bied je plaats aan…
Kleine dingen zijn dat, maar ook grote zaken zoals veiligheid. Pas op met oversteken. 

Maar in en in treurig is toch de gemiste kans, om gezellig met je kind te praten. Over bijvoorbeeld gevoelens: Hoe voel jij je vandaag? Heb je wat leuks gedaan op school? Wat wil je later worden? Wat is jouw favoriete kleur, of getal?
Vorige week, presenteerde een bedrijf, een zoutvaatje voor op tafel, die elke smartphone verstoort in de buurt. Handig voor ouders graag gezamenlijk willen eten zonder het wereldwijde web aan tafel te hebben. Prachtig, zou je denken, maar ik was verbijsterd.Wat is er mis met regels? Bijvoorbeeld: Geen smartphones aan tafel. Maar als de ouders dit zelf af en toe doen, wat verwacht je dan van jouw kinderen?

Ja, ik kijk ook regelmatig op mijn smartphone. Het is een geweldige uitvinding, en een onbegrensde informatiebron. Maar zodra ik met mijn gezin aan het eten ben, of we gaan ergens naartoe, dan blijft het apparaat in mijn zak. Hooguit komt deze even tevoorschijn wanneer we de vertrektijden van het OV willen weten. Ik heb zoveel gesprekken gehad met mijn kinderen, en ik hoop dat er nog vele zullen volgen. Over een aantal jaren zijn zij volwassen, en de tijd van dat gezellig keuvelen over de eenvoud van het leven, komt dan nooit meer terug…

Een reactie plaatsen

In de trein anno 2017

In de trein van Utrecht naar Nijmegen: Een vrouw belt even met het thuisfront:  “Ja, zeg, hee, hallo, ik dacht; ik bel even.”
Twee jonge studentes, onderweg naar Nijmegen: “Bas en Marten wonen bijelkaar, op dezelfde kamer. In hetzelfde huis, zeg maar.”
“Nee, Bas is zeker geen meeloper. Hij laat zich alleen telkens overhalen, om aan alles mee te doen.”

Een reactie plaatsen

%d bloggers liken dit: