In de trein anno 2017

In de trein van Nijmegen naar Den Haag:
Een jongen en een meisje, begin twintig en zeer mode bewust.
“Ik vind jouw schoenen zo vet cool.”

“Ja, dank je”

Dat zijn toch van die old schoes?”

“Ja, old skool schoenen, ja”

“Je shirt is ook erg mooi”

“Ja, dat is weer zo’n typisch model van Lievies”
“Hoe was het bij Pinkpop?”

“Ja heel vet. We bleven wel achterin de tent staan. Cool met een fantaatje.”

“Een fantaatje is inderdaad wel stoer, ja.”

“Een hoe was jouw feestje?”

Ja, veel familie, maar uiteindelijk had iedereen afgebeld. Ja, het was toch wel heel gezellig.”

Een reactie plaatsen

Smartphone gebruik, kinderen

De titel suggereert het gebruik van smartphones door kinderen, maar hoe zit het eigenlijk met de ouders? 

Zojuist las ik een artikel over kinderen die zich storen aan het gebruik van smartphones, door ouders. 

Regelmatig zie ik op straat, vaders en/of moeders lopen met aan de ene hand het kind en aan de andere, de smartphone. Er wordt veelvuldig getypt, gekeken en gebeld. Het kind is het normaal gaan vinden, en zeurt niet eens meer. Eigenlijk is dit heel triest. De tijd die je met je kinderen kunt doorbrengen, is minder vaak dan je zou willen. Juist die tijd samen kum je gebruiken door bijvoorbeeld je kind belangrijke levenslessen mee te geven. Kleine zaken zoals; Geen troep om straat gooien, op een zebrapad hebben voetgangers voorrang, laat oude of minder valide mensen zitten in de bus. Sta gewoon op, en bied je plaats aan…
Kleine dingen zijn dat, maar ook grote zaken zoals veiligheid. Pas op met oversteken. 

Maar in en in treurig is toch de gemiste kans, om gezellig met je kind te praten. Over bijvoorbeeld gevoelens: Hoe voel jij je vandaag? Heb je wat leuks gedaan op school? Wat wil je later worden? Wat is jouw favoriete kleur, of getal?
Vorige week, presenteerde een bedrijf, een zoutvaatje voor op tafel, die elke smartphone verstoort in de buurt. Handig voor ouders graag gezamenlijk willen eten zonder het wereldwijde web aan tafel te hebben. Prachtig, zou je denken, maar ik was verbijsterd.Wat is er mis met regels? Bijvoorbeeld: Geen smartphones aan tafel. Maar als de ouders dit zelf af en toe doen, wat verwacht je dan van jouw kinderen?

Ja, ik kijk ook regelmatig op mijn smartphone. Het is een geweldige uitvinding, en een onbegrensde informatiebron. Maar zodra ik met mijn gezin aan het eten ben, of we gaan ergens naartoe, dan blijft het apparaat in mijn zak. Hooguit komt deze even tevoorschijn wanneer we de vertrektijden van het OV willen weten. Ik heb zoveel gesprekken gehad met mijn kinderen, en ik hoop dat er nog vele zullen volgen. Over een aantal jaren zijn zij volwassen, en de tijd van dat gezellig keuvelen over de eenvoud van het leven, komt dan nooit meer terug…

Een reactie plaatsen

In de trein anno 2017

In de trein van Utrecht naar Nijmegen: Een vrouw belt even met het thuisfront:  “Ja, zeg, hee, hallo, ik dacht; ik bel even.”
Twee jonge studentes, onderweg naar Nijmegen: “Bas en Marten wonen bijelkaar, op dezelfde kamer. In hetzelfde huis, zeg maar.”
“Nee, Bas is zeker geen meeloper. Hij laat zich alleen telkens overhalen, om aan alles mee te doen.”

Een reactie plaatsen

Paarden aaien

​Wij lopen door het centrum van Den Haag, en daar zien wij een draaiorgel, getrokken door een allerliefst oud paard.

“Kijk!”zeg ik tegen mijn dochtertje, en wij lopen beiden naar het paard toe. Ik haal haar over, het paard te aaien. Zij vindt het spannend, maar toch zet zij door en aait het oude dier over zijn hoofd. Iets later, tijdens onze wandeling, zeg ik: “Leuk hè? Heb je weleens een paard geaaid?”

“Ja” zegt mijn dochter.

“Wanneer dan?”

“Daarnet nog…”
Afijn, we lopen verder. Enkele minuten later komt zij terug op het paarden aaien. “Maar, elke maandag, wanneer wij gaan wandelen met de klas, dan komen wij langs een paardenweide en daar mogen wij dan de paarden aaien.” “Oh, dát is leuk” antwoord ik. Zij vervolgt: “Maar soms aaien wij de paarden niet.” Ik vraag haar: “Wanneer dan niet?”

Zij: “Als de paarden er niet staan…”

Een reactie plaatsen

In de trein anno 2016

​In de trein van Utrecht Centraal naar Nijmegen:

Twee dames,van middelbare leeftijd, hebben voor de rest van de coupé een zeer vermakelijk gesprek, en zo nu en dan vang ik wat op:
“Wil je een keer de Domtoren beklimmen?”

“Nee hoor, ben je mal? Ik heb al hoogtevrees wanneer ik op een krant sta!”
“Morgen ga ik bij Agnes eten.”

“Nu dat zal vast geen vier gangen diner worden.”
“Hee, maar het geld dat je voor jouw auto geleend hebt hè, moet je dat weer teruggeven wanneer je dood bent?”

“Nee hoor, de auto is nu mijn eigendom, dus…”
“Hoe was het overigens, bij de receptie, vorige week?

“God, god, god, na een lange rit staat daar zo’n Johannes de Doper, die de deur opendoet. Het was er oersaai. Maar wij kwamen daar alleen voor het buffet, en het eten.”
“Gisteren heb ik bij de Jumbo een groot pak stamppot hutspot gekocht. Daar kom ik de feestdagen wel mee door.”
“Ja maar Jacqueline begrijpt dat niet.”

“Nu, jij hebt meer zaagsel in jouw hoofd, hoor!”

“Ja dat weet ik wel, maar toch begrijp ik dat niet…”

Een reactie plaatsen

In de trein anno 2016

​Moeder met dochtertje in gesprek over het Sinterklaasfeest:

“Mama, ik heb mijn verlanglijstje al klaar!”

“O ja?”, zegt moeder. “Wat staat er bovenaan?”

Dochtertje: “Verlanglijstje.”

Een reactie plaatsen

In de trein anno 2016

​Centraal station Den Haag:

Vier meisjes van, ik schat een jaar of 11, staan in de hal en hebben zichtbaar plezier. 

Een meisje, roept boven het gegiechel uit: “Zullen we het nog een keer zingen?” 

Een andere van de groep:”Ja maar dan doen we eerst de kinderen van vroeger, oké?” 

In koor zingen zij:”Een twee drie vier hoedje van, hoedje van, een twee drie vier, hoedje van papier!”

“En nu de kinderen van tegenwoordig!” “Ja, ja” roepen de anderen: “En ik heb, een twee drie vier, pillen gebruikt, en een twee drie vier pillen gebruikt!” …

Een reactie plaatsen

%d bloggers liken dit: